Pascale Chollet: „De elektrische fiets opent de deuren naar het reizen“
Op 65-jarige leeftijd is Pascale Chollet een overtuigd voorstander van de elektrische fiets. Na verschillende reizen naar Zwitserland, naar Italië of naar Straatsburg heeft ze onlangs samen met haar vriendin Marie Marchand-Arvier de Alpen doorkruist, waarbij ze een groot deel van de Route des Grandes Alpes heeft afgelegd. Voor haar is de elektrische fiets geen vervanging voor de gewone fiets: hij biedt gewoon een andere manier om van het reizen te genieten, de bergen te ontdekken… en de tijd te nemen.
Is de fiets altijd al een onderdeel van uw leven geweest?
Ja, vrijwel wel. Ik kreeg mijn eerste fiets toen ik ongeveer 4 of 5 jaar oud was. In die tijd was het ons vervoermiddel om naar school te gaan. Ik ben opgegroeid in Roanne, in het departement Loire, en ik heb altijd gefietst. Later, toen ik in Canada en daarna in Schotland woonde, gebruikte ik de fiets ook voor mijn dagelijkse verplaatsingen, vooral toen ik lesgaf.
Hoe bent u overgestapt op de racefiets?
Toen ik in 1989 in Albertville aankwam, kocht ik een tweedehands racefiets... die veel te groot voor me was! Ik herinner me dat ik probeerde om naar Beaufort te fietsen. Na een paar honderd meter ben ik gestopt en weer naar beneden gefietst. Ik dacht bij mezelf dat ik eerst maar eens een fiets moest kopen die bij mijn lengte paste!
De bergpassen kwamen geleidelijk aan. Ik heb in de Beaufortain gefietst en de Cormet de Roselend beklommen, Les Saisies, de Col du Pré, de Madeleine en de Glandon. Ik was geen geweldige klimmer, maar ik genoot enorm van deze tochten.
Heeft de elektrische fiets uw manier van fietsen veranderd?
Ja, zo’n tien jaar geleden. Dat heeft mijn manier van fietsen volledig veranderd. Ik zeg graag dat het ‘plezier met een inspanning is die bij mij past’. Je levert echt inspanning, maar je gaat nooit tot het uiterste. Het is een sport die gebaseerd is op uithoudingsvermogen, waardoor je ten volle van de landschappen kunt genieten.
Hoe bent u in aanraking gekomen met het fietsen op reis?
Vreemd genoeg in Canada, en op een gewone fiets! Daar heb ik een eerste tocht van bijna 700 kilometer in zes dagen gemaakt, tussen Montréal en New Brunswick, en daarna een tweede van Montréal naar Mont-Tremblant. Ik was meteen weg van deze manier van reizen.
Daarna ben ik in Frankrijk weer met deze vorm van reizen in aanraking gekomen via Marie Marchand-Arvier. We kennen elkaar al zo’n tien jaar. We zijn begonnen met samen door Zwitserland te reizen, daarna naar Straatsburg, voordat we naar Italië vertrokken. De Route des Grandes Alpes volgde daarna vanzelf.
Wat spreekt u aan in fietsen?
De afwisseling. Elke dag is anders. Je doorkruist prachtige landschappen, neemt de tijd om ernaar te kijken en gaat in je eigen tempo vooruit. Het is een manier van reizen die een echt gevoel van vrijheid geeft.
De Route des Grandes Alpes op een elektrische fiets: moeilijk?
Eerlijk gezegd, nee. De etappes waren lang, soms meer dan 150 kilometer, maar ik heb ze nooit als een lijdensweg ervaren. Na een tijdje vind je je ritme. Je raakt bijna in een soort routine waarin alles vanzelf gaat.
Natuurlijk heb je nog wel de gebruikelijke fietspijntjes: je billen, je polsen, je vingers... Maar het zijn niet de benen die het meest pijn doen!
Had je veel bagage bij je?
Mijn fiets, volgeladen met bagage, woog meer dan twintig kilo. Om hem te verplaatsen of op de standaard te zetten, is wat organisatie nodig!
Ik had uit voorzorg drie accu’s meegenomen. Achteraf gezien zouden er twee ruimschoots voldoende zijn geweest. Ik kende deze hoge bergpassen niet en gaf er de voorkeur aan om met een ruime actieradius te vertrekken.
Je Bosch-motor: wat is je ervaring ermee?
Ik vind hem uiterst betrouwbaar. Ik heb in duizenden kilometers nog nooit ook maar één storing gehad. De actieradius varieert een beetje afhankelijk van de temperatuur, maar ik vertrouw er volledig op. Het is een uitrusting die veel zekerheid biedt als je meerdere dagen op pad gaat.
Wat zijn je mooiste herinneringen aan de Route des Grandes Alpes?
Ik heb van elke dag genoten. Als ik drie bergpassen zou moeten noemen, zou ik kiezen voor de Bonette, de Izoard en de Galibier. De landschappen daar zijn buitengewoon.
Het enige moment dat een beetje lastig was, was de terugweg naar het noorden, van Saint-Raphaël richting Valence. We hebben meerdere dagen met vrijwel constante tegenwind gefietst. Het was niet onoverkomelijk, maar wel een stuk minder aangenaam dan de tocht door de Alpen.
Nog steeds vooroordelen over de elektrische fiets?
Veel minder dan vroeger. In het begin hoorde ik soms opmerkingen als: „Dat is geen echt fietsen” of „Het is veel te gemakkelijk”. Tegenwoordig hoor je dat nog maar zelden.
Ik denk dat mensen begrijpen dat het niet hetzelfde is. De elektrische fiets is een volwaardige sport. Je kunt er prachtige routes mee ontdekken zonder op prestaties te hoeven letten. Het is een geweldige uitnodiging om op reis te gaan!
Bevordert de elektrische fiets het reizen?
Zonder twijfel. Het stelt veel meer mensen in staat om meerdere dagen op pad te gaan, hoge bergpassen te bedwingen en deze avonturen te delen. Ik ben trouwens verschillende stellen tegengekomen waarbij de vrouw op een e-bike reed, terwijl de man op een gewone fiets zat. Iedereen vindt zijn eigen tempo en iedereen geniet van dezelfde reis.
E-bike en gewone fiets: hoe reden jullie samen?
Heel eenvoudig. In de beklimmingen liep ik dankzij de trapondersteuning een beetje voorop, maar ik wachtte regelmatig op haar. Bij afdalingen was zij vaak degene die voorop verdween: haar verleden als skiester is meteen te zien! Op vlakke stukken was het daarentegen soms een beetje frustrerend voor mij, met de snelheidsbegrenzing op 25 km/u.
Maar dat is nooit een probleem. We weten dat we elkaar een paar kilometer verderop weer zullen tegenkomen. We respecteren elkaars tempo.
Wat levert een fietsreis u op?
Ze leren me om het rustiger aan te doen. Na een paar dagen vergeet je het begrip snelheid of prestatie helemaal. Je geniet gewoon van het landschap, de ontmoetingen en het plezier van het vooruitgaan.
Voor mij is dat zeker het mooiste aspect van een fietsreis. Je komt fysiek vermoeid terug, maar mentaal uitgerust.