Ze zijn de Alpen overgestoken en ze vertellen het verhaal...
Louan, kun je jezelf voorstellen?
Mijn naam is Louan Gourdel en ik kom uit een dorpje in de buurt van Rennes, in Bretagne. Ik volg momenteel een opleiding tot vrachtwagenchauffeur. Ik zou mezelf omschrijven als een gelegenheidsfietser die graag klimt en klimt en klimt. Eigenlijk hou ik niet zo van het vlakke, zoals thuis in Bretagne, en de rest van het jaar fiets ik nauwelijks. Wat me aantrekt zijn de mythische beklimmingen van de Tour de France en de bergen in het algemeen.
Ik zou zeggen dat ik een amateur- en gelegenheidsfietser ben die graag beklimmingen aan elkaar rijgt en hoogteverschillen op zijn teller verzamelt.
Wat motiveerde je om aan een fietstocht door de Alpen te beginnen?
Ik had al heel lang een droom in mijn hoofd om de Franse Alpen over te steken op de legendarische Route des Grandes Alpes®. Maar ik wilde mezelf een extra uitdaging stellen en iets doen wat ik nog nooit eerder had gedaan, door de rondreis te proberen! (spoiler: als je deze testimonial leest, is dat omdat ik de uitdaging ben aangegaan!)
Uitdagingen en jezelf overtreffen zijn twee drijvende aspecten in mijn leven, ze stellen je in staat om uit je comfortzone te stappen en je dagelijkse routine te doorbreken. Naast het sportieve aspect kun je door dit soort ervaringen jezelf onthullen, je angsten onder ogen zien en er met meer zelfvertrouwen uitkomen.
Welke route heb je genomen en waarom?
Ik heb de officiële en historische Route des Grandes Alpes® gevolgd, tussen Thonon-les-Bains (meer van Genève) en Nice (Middellandse Zee), waarbij ik natuurlijk de beroemdste bergpassen passeerde: Colombière, Iseran, Galibier, Izoard... Met deze rondreis heb ik in totaal 1500 kilometer afgelegd en meer dan 36.000 meter positief verticaal hoogteverschil overbrugd.
Hoe heb je je reis georganiseerd?
Drie weken lang (20 etappes en een rustdag), begon ik aan een etappe om naar de top van een pas te klimmen, daalde dan af aan de andere kant om weer omhoog te klimmen en uiteindelijk terug te keren naar mijn auto. Ik herhaalde dit elke dag en begon elke etappe vanaf het punt waar ik de dag ervoor was teruggekeerd.
Deze manier van organiseren betekende dat ik niet het gewicht van mijn bagage hoefde te dragen en dat ik een minimum aan comfort had voor een goede nachtrust.
Je beste herinnering? En de slechtste?
Eén herinnering, die op dat moment een van de slechtste momenten van mijn avontuur was, maar die me achteraf het meest is bijgebleven... Het gaat over de Telegraphe, Galibier-sequentie in zeer dichte mist en onder een Bretonse motregen die genoeg was om me te doorweken.
Ik wil graag van deze gelegenheid gebruik maken om jullie allemaal te bedanken voor jullie steun.
Jouw trifecta van passes?
De Iseran vanwege de hoogte, de sneeuwwanden en het behoud (vooral de zuidkant).
De Galibier vanwege de mythe van de Tour de France.
De Izoard vanwege de steile hellingen en ook omdat dit de eerste was die ik beklom toen ik 17 was, in 2016.
Een anekdote om te delen?
Op de allereerste dag, aan het einde van de eerste etappe op de terugweg naar de auto, kwam ik dom ten val toen ik remde op de witte strepen van een in de regen gedrenkt zebrapad. Als gevolg daarvan was mijn rechteronderarm bijna volledig geschaafd en was de derailleurhanger van mijn fiets volledig verbogen. Ik ging naar de apotheek om mijn verwondingen te laten behandelen en de nodige spullen te kopen. Gelukkig had ik een reserve derailleurhanger voor mijn fiets meegenomen. Dit ongeluk deed niets af aan mijn doel of mijn vastberadenheid, en de volgende dag ging ik weer op pad.
Een artikel uit Ouest France numérique kun je lezen via deze link: https://www.ouest-france.fr/leditiondusoir/2023-08-09/ce-cycliste-occasionnel-a-traverse-les-alpes-a-velo-en-solitaire-et-en-aller-retour-dfc2a634-2b30-4d3b-9cdc-24ff95a25566